Utracone ogrody Edenu. O tęsknocie za rajem
Bóg jest władcą raju, człowiek jest mu podporządkowany natomiast człowiek podporządkuje sobie wszelkie inne stworzenia roślinne i zwierzęce. W raju zostaje osadzony człowiek, który powstaje z materii, jest istota dualną - złożoną z pierwiastka materialnego i duchowego. Jest koroną stworzenia; panuje nad światem, ale sam podlega Bogu. W raju żyje bez świadomości, cierpień, w pełnym dostatku. Jest szczęśliwy. Jest to początek wielkiego toposu, który pojawiać się będzie w literaturze (np. M. Rej "Żywot człowieka poczciwego", J. Kochanowski "Pieśń Panny XII", Valter "Kandyd, czyli optymista"). Te uprzywilejowane miejsce człowieka na ziemi wynikało z faktu, że człowiek został stworzony na podobieństwo Boga. Raj to Eden, Idealna Kraina Szczęścia, Arkadia, Niebo na ziemi, Eldorado. Człowiek to "narzędzie w ręku Boga", ogrodnik, "korona stworzenia". Znaczenia symboliczne raju to azyl, dom, ojczyzna. Bunt pierwszego człowieka sprawia, że topos raju przemienia się w topos raju utraconego, szatan wykorzystuje słabą wolę kobiety, która zrywa zakazany owoc i daje go Adamowi. Karą jest wygnanie z raju i odtąd zaczyna się zmaganie człowieka z losem.